Zwalczanie zagrożeń 1950–1991. - Kaźmierczak, Roman. (1951-). (2023)
Trwała jeszcze druga wojna światowa, gdy 22 listopada 1944 r. kierownik Resortu Administracji Publicznej PKWN utworzył stanowisko głównego inspektora pożarnictwa. Powołał też wojewódzkich inspektorów i powiatowych instruktorów pożarnictwa. W listopadzie 1945 r. reaktywowano Związek Straży Pożarnych RP. Kształt ochrony przeciwpożaro- wej nie był jednak przesądzony. Ostatecznie zwyciężyła opcja uzawodowienia ochrony przeciwpożarowej na bazie struktury zawo- dowych komend straży pożarnych, mających uprawnienia zarządcze w zakresie nadzoru nad przestrzeganiem przepisów przeciw- pożarowych. Oznaczało to kres półamator- skiego Związku Straży Pożarnych RP. LATA 50. Ustawą z dnia 4 lutego 1950 r. o ochronie prze- ciwpożarowej i jej organizacji (DzU z 1950 r. nr 6, poz. 51) powołano państwowe fachowe organy ochrony przeciwpożarowej: Komendę Główną Straży Pożarnych oraz komendy wojewódzkie, powiatowe i miejskie straży pożarnych. Powstał w ten sposób samodzielny pion organizacyjny podległy ministrowi administracji publicznej, mający uprawnie- nia do dysponowania wszystkimi strażami pożarnymi. W artykule przedstawiono organizacje zawodowej straży pożarnej w latach 50 -tych, 60 -tych, 70 - tych i 80 -tych XX wieku.
Sygnatura CP-13.
Keywords: zawodowa straż pożarna; Organizacja straży pożarnych; Komendy straży pożarnych