Edukacja formalna i nieformalna w kształceniu dzieci i młodzieży w zakresie bezpieczeństwa [praca magisterska] - Wolszczak, Julia; Grabowska-Lepczak, Izabella; Szkoła Główna Służby Pożarniczej (1982-2023). (Warszawa : Szkoła Główna Służby Pożarniczej, 2023)
Edukacja stanowi nieodłączony element w życiu każdego człowieka. Najbardziej rozwiniętą i główną formą kształcenia w Polsce jest edukacja formalna. Oparta jest ona na zdobywaniu wiedzy przez uczniów w placówkach oświaty, a nauczyciele są mentorami w ścieżce edukacyjnej. Współczesny świat wymusza na młodym pokoleniu dostosowanie do panujących warunków społecznych. Rodzice, multimedia czy znajomi to obok edukacji w szkole, dodatkowe źródło informacji. Edukacja formalna to nauka teoretyczna, zaś edukacja nieformalna to wiedza zdobyta poza murami szkoły czyli poszerzanie kompetencji w sposób praktyczny. Życie każdej istoty ludzkiej jest najważniejsza wartością bezwzględną. Dbanie o nie to zapewnienie bezpieczeństwa na każdym poziomie życia. Wprowadzony do podstawy programowej przedmiot edukacja dla bezpieczeństwa, pozwala na wyrobienie wśród uczniów postaw zachowania się w warunkach zagrożenia życia czy w sytuacjach kryzysowych. W niniejszej pracy przedstawiono wpływ edukacji formalnej oraz edukacji nieformalnej na wiedzę uczniów szkół podstawowych oraz szkół średnich. Przeprowadzone badania wskazały, że uczniowie posiadają niezbędną wiedzę w zakresie bezpieczeństwa, jednak nie potrafią jej przełożyć na poziom praktyczny. W Polsce edukacja formalna i nieformalna ma bardzo dobrą i na wysokim poziomie rozwiniętą podstawę kształcenia. Formalna zapewniona jest przez instytucję szkolną, zaś nieformalna to zadania edukacyjne m.in. dla formacji mundurowych oraz organizacji pozarządowych. Jednakże, wiedza zdobyta w szkole powinna być w większym stopniu połączona z działaniami praktycznymi. [Streszczenie Autorki]
Praca na CD
Bibliografia, netografia, wykaz norm i aktów prawnych na stronach 67-75.
Keywords: Edukacja dla bezpieczeństwa; dzieci; Młodzież; Praca dyplomowa